Yüreğime hoşgeldin bebek!

Ne kadar safsın, ne kadar günahsızsın...

Günler, haftalar geçti. Küçük bir protein bu güzel bebeğe döndü. O kadar hasretle bekledim ki seni bebeğim, tarifi mümkün değil...

Uzun bir yol var önümüzde. Hem de hiç daha önce yürümediğim, bilmediğim bir yol... Yokuşları da olacak inişleri de ama biliyorum ki kocaman ailemiz ile herşey seninle çok daha güzel olacak. 5 şubat 2014 yılında saat 17:53 benim asıl doğumgünüm :)

AŞK ile geldin!

Ece'me kavuşuyorum...

Uykusuz bir gecenin ardından tekrar Gazi Hoca'ya kontrole gittik. NST'ye bağladılar yine ve Ece'nin kalp atışlarında yine bir sorun. Ardından muayene ve bakıldığında doğum kanalına gözükmüyor. Ultrasonla da sorun anlaşılmıyor çünkü plesentaya yapışmış kendini gömmüş vaziyette Ecekuş. Tüm kontroller sonrasında Hayat'ımı ve beni odasına çağırdı Gazi Hoca. Ne kadar çok normal doğum istediğimi biliyordu. Ama bana kendisine göre acil olarak sezeryana alınmam gerektiğini söyledi. Hayat'ım tek bir soru sordu kendi eşiniz olsa ne yapardınız? Dün ameliyat edip almıştım bile diye Gazi Bey'den yanıt gelince Hayat'ım ve Gazi Bey'in bakışları üzerime çevrildi. Tabi ki o an yapılacak tek şey vardı Ece'yi bir an önce çözemediğimiz sıkıntısından kurtarmak. Bu doğrultuda yapmak gereken neyse yapacaktım yolum istemediğim bir yol olsada...

Sonrasında içimizi bir heyecan kapsadı. Hayat'ımın beni alnımdan öptüğü ve elimi sıkıp güç verdiği anı hiç unutamam. Hemen annemi aramasını istedim. Çünkü annem Yalova'da olduğu için doğuma yetişmesini istiyordum. Sömestri tatiline denk gelmesi bir yandan iyi oldu ablam da tatildi o da hemen gelebilecekti. Ve süslerimi emanet ettiğim aile dostumuz, dostum Pınar Abla zaten ilk aranacaklar listesindeydi :) Babam çok hasta olmuştu üşütmüştü bu yüzden gelmesinin imkanı yoktu. Halbu ki o benim ilk aşkımdı ve yanımda olmasına çok ihtiyacım vardı... Ama olsun o iyi olsun da :) Hayat'ımın annesi sıkıcı bir rahatsızlıkla mücadele ediyor normalde gelemeyecekti ama tedavi arasında olduğu için bugün o da gelebilicekti. Ve aklıma gelen sevdiklerime whastapp'tan yazdım doğuma gidiyorum diye...

Şu an evdeyim, şimdi bir duş alacağım, fotoğrafçımı ayarladım. Ece'nin karyolası küçük gelmişti değiştirme talebinde bulunmuştuk bir yandan yatağın gelmesini bekliyorum :) Pınar abla ara ara arıyor. Onu bunu nasıl yapayım diye.. Ben gayet sakinim açıkçası yavaş yavaş hazılanıyorum zaten valizlerim hazır.. Hayat'ım işyerine gitti işlerini toparlıyor. Saçıma fön çektirmeye gideceğim ben de duştan sonra, beyazlarım fön çektirdiğimde daha az görünüyor, fotoğraflarda çok görünmez diye düşündüm :) Şaka gibiyim sakinliğimle adamı sinir ederim :)

Şimdi gidiyorum;

Bizim için dua edin dostlar;

Sevgiler;

B.O.

Korkacak bir şey var mı yok mu?

Bugün kontrolü vardı Ece'nin ben normal doğum beklediğim için sağlığı sıhhati iyi mi, yaşam suyunda keyfi yerinde mi, kalp atışları normal mi, doğum kanalına girmiş mi? İşte bu sorulara yanıt almak için 36. haftadan sonra her hafta düzenli bir kontrol dönemi başlamakta. NST diye bir makine var oradan bebeğin kalp atışları dinleniyor ilk olarak o makineye bağladılar. Çıkan sonuçların kötü olduğunu hemşirenin suratından anladık benim kasılmalarım da çok şiddetliydi. Hayat'ım ile bibirimize baktık ve Dr. acaba ne diyecek diye bekler olduk. Gazi Hoca yanına çağırdığında bizi güleryüzü ile sakinleştirme çabalarına çalıştı ama diğer yandan da durumun önemini anlattı. Bebek doğum kanalına girmemiş ancak yalancı doğum sancıları günde 10 kere olması gerekirken benimkiler 45 dk. içerisinde 20 kere olmuştu. Ve herşeyden önemlisi bebeğin kalp atışı pek iyi değildi bu da zaten bir sorun olduğunu göstermekteydi. Tatlı birşeyler yememi ve bir saat sonra tekrar NST'ye bağlanmamı istedi. Tekrar sonrasında sonuçlar yine istenilen gibi olmadığından çok korkmamız gerektiğini ancak bir sonraki randevuyu hemen ertesi güne vermek zorunda olduğunu söyledi. Yarına kadar tekmelemelerini takip etmemi ve olağan dışı durumda hemen hastanete gitmemi de ekledi. Zaten kendisi nöbetçiydi o gece. Belki Gazi Hoca'nın nöbetçi olması biraz olsun su serpti içime...

İçimde tuhaf bir huzursuzluk ile yarını bekliyorum şimdi...

Sevgiler;

B.O.

Sadece bir resim..

İşte Ece'mizin resmi... Teknoloji nasıl da ilerlemiş değil mi? Bu resme an be an bakarak hamileliğimi geçirmeye çalışıyorum. Aslında hamileliğimin keyfini çıkarmak istiyorum ama bir yandan da beklenenime bir an önce kavuşmak istiyorum. Arada kalmışlık hali anlayacağınız :)

Sevgiler;

B.O.

Kardeş candır!

Bu hafta güzel bir hafta olacak, çünkü ablam ve ben yıllardır çalıştığımız için hiç koca bir hafta boyunca beraber vakit geçirememiştik ailemizin evinden ayrıldığımızdan beri. İkimiz de aynı sene ayrıldık baba evinden ben İstanbul'a ablam ise öğretmen olduğu için önce doğu hizmetine sonra büyük aşkı ile evlenip eş durumundan okuduğu yere Bursa'ya taşındı. Ben bekar hayatıma devam ederken ablam erken yaşta güzel yeğenim Beril'i arkasından yakışıklımı yani Kerem'i dünyaya getirdi. Hal böyle olunca da çoluk çocuk iş güç bizim başbaşa biraraya gelmemiz hayal oldu. Ancak şimdi çocuklarını annemde bırakıp ve bana bakmaya geldi. Ne de çok özlemişim meğer Ablam ile vakit geçirmeyi. Şu an yarım insan olduğum için pek rahat gezemesekde ben elimden geldiğince offfflamadan pofffflamadan üç beş gezmeye çalıştım yakın yerlere..

Bu hafta ayrıca kalabalık bir grup arkadaşlarımız da bize geldiler. İsimleri resmimizi ekledikten sonra yazacağım :) Yemeli - içmeli Ece ile tanışsınlar istedim. Maksat muhabbet hepimize değişiklik ve heyecan paylaşımı. Bir güzel hazırlandık. 8,5 ay boyuna makyaj yapmayan bana zorla makyaj bile yaptılar. Kıyafetim ise son 3 haftadır aynı mavi gömleğim :) Kendisi yıka yıka giy cinsinden bir gömlek..

Bütün misafirlerimiz ile çok hoş vakit geçirdik. Herkes birşeyler almış yapmış getirmiş sağolsunlar. Ama Gülnaz Abla'nın Pelit'ten aldığı profiterol dillere destan bir anı bıraktı bize :) Bilen bilir yazmayacağım utanıyorum :) Ece'ye büyüyünce anlatırım ;)

O gece herkese aman sakın bu hafta uzaklaşmayın ben doğum yapacağım hafta içi deyip durdum. Halbu ki daha 2 haftam vardı. Ama içim öyle dediği için hep bunu tekrar ettim. Hepsi bana güldüler :) Ben de kendime gülmedim değil. Canavar gibi karşılarındaydım zıp zıp hareket halindeydim :) İnanması gerçekten de güçtü :)

Sevdiğim insanlar ile birarada olmak çok keyifliydi. Ama Mehmet ile Burcu eksikti bir de Nilay'lar. Mehmet'in uçusu vardı. Nilay ise ikinciye hamile olduğu için bazı sıkıntıları vardı o güne özel bu yüzden katılamadılar. Ama kalpleri benimleydi ben biliyorum :)

Burcu'lar ertesi gün geldiler, beraber vakit geçirip sonrasında Hayat'ımın her cumartesi iş yerinde olan lahmacun partisine gittik.. Abla ile eniştem karşıya geçtiler gezmeye. Ama akşam ve pazar yine beraberiz :) Pazartesi günü ise Ece'nin kontrolü var bakalım doğum kanalına girmiş mi :)


Sevgiler;

B.O.